Οpus MagnumΤις γιγνώσκει περί ιδιοφυίας;
Στην κοινότητα της ζωής η νόηση επιδόθηκε
στην αυτοκριτική της χαρτορίχτρας. Έψαχνε απάντηση.
Ο σπουδαγμένος στο HARVARD,
Monsieur Nicolas, νέος στα έτη - μόνο εκέι μπορεί να είναι κάποιος νεός και στην ηλιθιότητα-
άνοιξε την Βίβλο:
Η τρέλα ακόμη επιζούσε, ιδέ ρε Ζαρατούστρα την Δικαιοσύνη σου...
Άφησέ το να λάμψει, ώστε οι ιδιοφυείς να χαρούν κα πάλι την τρέλα τους ...
Στο χωριό της ''La Nana Noire''
μαθαίναν γράμματα υψηλής τεχνικής, αντιρατσιστικά.
Αδιάλλακτος ο θυμός της σοφίας.
Ζούμε την μεγάλη Μεσημβρία στην ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ, της δικαιοσύνης ο Ήλιος
πρόβαλε καυτός στην ουσία του δισκοπότηρου:
Δε μαθαίνω, επινοώ, είπε...
Η γιαγιά μου ακόμη περιμένει τον Αντίχριστο,
Γι' αυτό τα νιάτα δεν πεθαίνουν,
μήπως περιμένουν και καθ' εαυτά τον Αντίχριστο?
O Nicolas αυτοκτόνησε,
πάλι τα μηδενικά των ετών θα ρωτήσω:
Τις γιγνώσκει περί ιδιοφυίας;
Αγκόλης Ειρηναίος, 25/12/08
**********
Ιδέ, ο ΆνθρωποςΗ μοίρα του τρελού εξερράγη στην Υψικάμινο της Αρετής
Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων
μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν.
Καθώς μου εφάνη ο Δίας που ορκιζόταν στο Μεγάλο Ζυγό
Εμπνέοντας το ρού του Απριλίου
Και 'λάβαν οι μύσται την άλλην παιδεία,
την κατάκτηση του Άτμαν,
Πώς εκάνα το τόξο ν' ατενίσει τον εαυτό του
Τι τον Κάλχα εμύησαν στην Στύγα της Θέωσης.
Πόσο υπερρεαλιστικός υπήρξε ο Κορίνθιος Παύλος
Και πόσο πάλι υπερρεαλιστική η ηθική του επουράνιου θρήνου.
Ω, αίνε του Κάλχα, που έσμιξες με τον Λόγο,
μήνυσε μου τη γλώσσα του φωτός
Για να γίνεις κοινωνός της προαιωνίου προσευχής
Και το δοξάρι του Dharma με οδήγησε
Στην προαιώνιο σιωπή του Αρμαγεδδώνος,
όπου το γήρας θάλλοντας
Περατώνει τον εξευγενισμό του σπόρου,
όπου και διαπέρασεν εμένα το Άρμα του Αριστοτέλους,
Εμένα τον έρημο ειρμό του Εσταυρωμένου.
Εξερχόμενος της άμωμης σύλληψης
-Αλληλουχία και πρώτη πίστη του Ανθρώπου
Ο Ζεύς μου δίδαξε το κύρηγμα του Ζαρατούστρα
και ανατέμνει η οικουμένη τους παράλληλους λόγους
Σαν έγινε δοχείο σοφίας ο Λόγος του Κάλχα:
''Stat rosa pristina nomine
Nomina nuda tenemus,,
Εκ δεξιών του Πατρός
Το μέγα Άστρον του Al Dabaran
Μου δίδαξε την αγγελική δυναμική
Και στην Αρχαία πνοή θεμελίωσα το Δίκαιο του Πυρός
Με τον πάλε ποτέ αρχέτυπο Δία της ορμής,
το πεπρωμένο της Στύγας, συμφώνησα την μυστική ισορροπία του σημείου
Ορμή των καιρών που σεμνά ενελίχθηκε
στην αψίδα της ανθρώπινης αιτιότητας.
Υπό το κράτος της βούλησης γητεύει η νόηση
τον ενσαρκωτή του Ζαρατούστρα
-Ω, σκληρέ προφήτα,
ο δρόμος που φιλοδόξησε το σύνορο νεκρώθηκε.
Τετέλεσται, στο μεταίχμιο του μηδενός:
Ιδέ, ο Άνθρωπος.
Συ, hypocrite lecteur! - mon semblable, mon frere!
(Βραβευμένο ποίημα, από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Β.Ελλάδας)
Νυν και αεί
Σε φτερά αγγέλων σάλπισε το φως
Στο λόγο του Ρόδου ανέτειλε η πυρά,
Και το σύμπαν πάνω της ευδοκιμεί,
παλάμη διάτρητη
Ο Κριός τάζει στην όψη της αθανασία,
στα νερά της Σελήνης
Και ο λόγος διέταξε.
Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση
Προβάλλω κι απ' το πεδίκο του νου κυβερνώ
Η πυρά πνέει στα σπλάχνα μου
Σμίλεψατα χείλη να δουν αυγή στην άβυσσο
Φτερά του πρώτου πυρήνα
Μητέρα, ελιά μου αγέραστη
Στο λύχνο του άστρου αγιάζει περιστέρι
Στο μέτωπό μου να σπείρει λάδι
Στο ξίφος την ομοίωσή μου γνώρισα
Στη μνήμη της θύμησης σάλεψε ο λόγος
Είδα τα μάτια μου
Του απόρθητου Ζτγού βαραίνοντας το κενό,
και πονηρά γεύτηκε τη σιωπή ο άνεμος,
γύρω μου οι διδαχές
γύρω μου τα σάβανα
Στον ύμνο προσπάθησα να εμφυσήσω ειρήνη
το κύρηγμα της φωτιάς τον ρυθμό της καρδιάς ακολούθησαν
τα αέρινα τόξα
Τη Σελήνη μυστήρια σημαδεύοντας
όταν άφησε ο Υιός της Αφροδίτης περιστέρι
Αντίθετα χαραζα την τροχιά του πεπρωμένου
το βήμα τόλμησα στο νερό της ζωής
Το βυθό βρήκα στη πεμπτουσία του Ήλιου
του υακίνθου η χάρη
ο οιωνός του γυμνού βράχου
Και όσο το έλεος έσμιγε με την άρθρωση,
τον καπνό της σταγόνας νοσταλγόυσα
Βρήκα τηω σπίθα στον αυλό της έμπνευσης
Εχάθη το τάμα στης παπαρούνας το σκόρπισμα
έριξα τη Σελήνη.
Καράβι, στης παπαρούνας το πέταλο, σέρνει σταυρό
Το στίγμα του Άστρου ν' ανεμίσω στο μέλλον
Μύρο το κύμα, φλεγόμενο δρέπανο
έλυσε μέσα μου τη μοίρα, έλυσε τα σπαρτά
Θάνατος, θάνατος τύρρανος του Βορρά
Το κυρήκειο πήρα, να διδάξω τον ορίζοντα
Μια τρίαινα, ν' ανθίσει σιτάρι
Σανδάλια,. στην κρίση να πορεύομαι
Φωτεινός
Έλλογο άσπρο της πυγμης!
Στα μάτια μου φύτρωσαν οι πασχαλιές:
''Νύν, το δάκρυ της καρδιάς,
επάνω τους
Αεί, το πύρ της ψυχής,
μέσα τους,,
Είπεν ο Λόγος...
(Βραβευμένο ποίημα, από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Β.Ελλάδας)